De honden van het Craveld > Didde-Sörine

Didde Sörine von der Transvaaler Höhe

tl_files/craveld/images/honden/honden_didde.jpgDidde Sörine von der Transvaaler Höhe ( 08-02-1997) dochter van Grossergarden Sörine en Balou von Lühler Dick en genoemd naar haar Deense moeder Sörine en een leuke Deense meisjesnaam Didde.

Onze drang was groot dit mooie ras te gaan helpen en we gaven de moed niet op en gingen op zoek naar een nieuw teefje. We waren inmiddels wat meer thuisgeraakt in het entlebucher wereldje en het lukte ons vrij snel een nieuw teefje uit een goede heup en ooglijn in handen te krijgen. In de hoop dat met Didde onze fokplannen verwezenlijkt zouden kunnen worden bezochten we met haar diverse shows, die ze met wisselend succes afwerkte.
Maar voor de tweede keer sloeg het noodlot toe. Ook de heupen van Didde waren onvoldoende en ook met haar mochten we niet fokken.
Didde was niet zo leergierig als Amber maar toch heeft ze het landelijk GG1 diploma op zak en vindt ze behendigheid niet zo leuk. Zwemmen vindt ze des te heerlijker. Ook zij heeft geen last van haar heupen en Didde is een te gekke Entlebucher, die als ze de kans krijgt de brokken van haar huisgenoten als een hazewind opeet.

* 08-02-1997  Didde Sörine v.d. Transvaaler Höhe   † 22-09-2009

Op 22 september hebben we onze Didde in moeten laten slapen. Ze is 10 dagen ziek geweest. We hebben 12 jaar en 8 maanden van haar mogen genieten.

Op zaterdag 12 september kreeg ze op eens diarree en begon ze te braken. Drie dagen hebben we geprobeerd het te stoppen, maar het lukte ons niet, wat we ook deden. In die week waren we  drie keer bij de dierenarts en hadden daarnaast ook nog telefonisch kontakt. Zij dacht aan een maag- darm ontsteking. We kregen medicijnen, maar ze hield niets binnen. Dus ook geen medicijnen. Op advies van de dierenarts hebben we haar de injecties twee keer per dag zelf gegeven, anders moesten we haar in de kliniek laten. Dat wilden we echt niet. Ze was nog nooit een dag weggeweest. Maar het probleem bleef en ze dronk verschrikkelijk veel. Op maandagmiddag waren we weer bij de dierenarts, Ze hebben toen foto’s en een echo gemaakt. Er kwam nog een dierenarts bij en samen met ons hebben we de echo bekeken en hebben ze ons uitgelegd wat ze zagen. Het was een tumor aan de milt en in of op de lever. Ze wilden haar nog opereren, maar als het echt was wat ze dachten, moesten we toestemming geven om haar tijdens de operatie in te laten slapen. De kans dat het goed zou zijn was erg klein. Dat konden we Didde niet aandoen. We zijn naar huis gegaan en onze kinderen en kleinkind, hij kon net een paar dagen Didde roepen, zijn afscheid van haar komen nemen. Op dinsdagavond hebben we haar in laten slapen en in de tuin bij Auke en Amber begraven. Het is echt verschrikkelijk.

In nog geen 10 maanden tijd hebben we afscheid van drie grote vriendinnen moeten nemen, Auke,Amber en nu Didde. Vooral ‘s morgens, als we naar beneden komen missen we het gejodel van Didde. Dat deed alleen Didde. Didde was een speciale Entlebucher. Zij had een bijzonder karakter en leed haar eigen leventje in de roedel van het Craveld. We missen haar heel erg.

HET IS ZO STIL IN HUIS.