Auke vom Sterkrader Forst

tl_files/craveld/images/honden/honden_auke.jpgAuke vom Sterkrader Forst (30-08-1997 - 02-12-2008) dochter van Baika von der Schravelner Heide en Chüeri`s Max en zo genoemd omdat we Auke gewoon een leuke naam vonden.
Gelukkig hadden we een goede ingeving. Toen we zeker wisten dat we Didde kregen, gingen we al op zoek naar ons derde teefje. Stel je voor dat het met Didde ook fout zou gaan ... En maar goed.
Met Auke hadden we meer geluk. Zij weerstond alle keuringen en haar heupen en ogen waren ... VRIJ. Eindelijk was de weg vrij om ons eerste nestje te gaan fokken. We gingen KK1 en 2 studeren en vroegen de kennelnaam "Van het Craveld" aan. Auke ook een echte werkhond was gek op gedrag en gehoorzaamheid, behendigheid, flyball en zwemmen. Zij is in bezit van landelijk diploma GG2 en clubdiploma GG3. In de shows boekte zij zeer veel succes en werd naast Nederlands-, Belgisch-, Luxemburgs- ook Internationaal Kampioen (Zie werksuccessen).
Zij heeft drie nesten op de wereld gezet met in totaal 14 puppen. We hebben haar uit de fok genomen omdat wij drie nesten meer dan genoeg vinden en ook nog een leuke hond aan haar over willen houden de rest van haar leven.
Met de nakomeling van haar uit het B-nest, Belle-Elise, hopen we het entlebucher ras nog verder te kunnen helpen.

tl_files/craveld/images/honden/honden_auke_02.jpg

Helaas hebben we een treurig bericht.

Op 2 december 2008 hebben we onze Auke in laten slapen. Deze beslissing hebben we na uitgebreid overleg met de dierenarts genomen.
Op 30 augustus was ze jarig, ze werd 11 jaar. Toen was ze voor haar leeftijd nog fit en heel alert. Ruim 2 weken later merkten we, dat ze ergens tegenaan liep. We hielden haar goed in de gaten en zagen, dat ze ook binnen wel eens ergens tegenaan liep, vooral als we iets verzetten of ergens iets neerzetten.
We maakten ons zorgen en dachten dat ze blind was. We maakten een afspraak bij Dr. Stades de oogarts in Wageningen. Dat was op 26 september. Onze angst werd door Dr. Stades bevestigd. Auke was blind en aan de hand van onderzoek bleek, dat het gekomen was door een TIA. Hij adviseerde ons een stevige Prednison kuur, maar gaf ons weinig hoop en vroeg over vier weken op 24 oktober voor controle terug te komen. Na vier weken werd bevestigd wat we al vermoedden. Het had niets geholpen. Het enige advies dat we kregen was "houd haar goed in de gaten", want ze kan dit vaker terug krijgen. Dat deden we dus ook. Maar wat we zagen en merkten was dat ze steeds onzekerder werd.
We merkten dat ze niet meer goed rook. Als we haar een koekje wilden geven, moesten we dat in haar mond doen, want ze rook het niet. Een week later viel een stok om, vlak naast haar, wij schrokken ervan maar Auke bleef gewoon staan of er niets gebeurd was. Haar gehoor was blijkbaar ook aangetast. Ook het gedrag van haar ten opzichte van de andere honden was zo vreemd.
Ze sloop als het ware door het huis en botste dan tegen Coco of Didde aan, die dit gedrag niet kenden en haar wilde corrigeren. Onze bijna 14 jarige Amber trok er zich niets van aan. Alleen Elise die beschermde en verdedigde haar dan. Ook ging Elise samen met haar op haar kleedje liggen dicht tegen elkaar aan. Het was verschrikkelijk zielig en we konden het haar niet langer aandoen. Ze lag de hele dag op de bank en durfde er nauwelijks van af te komen.

Op 1 december hebben we met de dierenarts overlegd en een afspraak gemaakt om haar 2 december in te laten slapen.
Dit was een heftige beslissing, maar wel onze plicht. Terugkijkend kunnen we zeggen: "Auke heeft een fijn leven gehad en wij zijn altijd heel blij met haar geweest." Zij was internationaal kampioen, had het landelijk GG3 diploma gehaald en heeft drie nestjes puppy´s gehad, waarvan wij Belle Elise en Coco zelf hebben gehouden. Ook was ze oma van de nakomelingen van Abe, Belle Elise en Boaike.
Wij missen haar verschrikkelijk

"AUKE, JE WAS EEN FANTASTISCHE ENTLEBUCHER!"