Amber von der Raderlinde

tl_files/craveld/images/honden/honden_amber.jpgDe eerste Entlebucher Amber von der Raderlinde (30-04-95). Dochter van Bo vom Nylackerberg en Kasper vom Solingerwald en genoemd naar de bruine kleur amber in haar aftekening. De prikkel om aan een Entlebucher te komen bleef en was erg groot. Door zelf op zoek te gaan naar deze prachtige hond, we maakten zelfs een vergeefse reis naar Bodenmais in Zuidoost Duitsland, lukte het ons uiteindelijk hier vlak over de grens in Tüdderen (Dld.) Amber te bemachtigen. Op 29 juni 1995, de dag van onze zilveren bruiloft, kwam zij bij ons. Een groter geschenk hadden we ons niet kunnen bedenken.

Inmiddels hadden wij besloten mee te gaan werken dit mooie entlebucher ras gezond te helpen ontwikkelen. Als Amber door alle keuringen kwam zouden wij haar inzetten voor de fok. Onze teleurstelling was enorm toen het HD onderzoek "D heupen" uitwees. Amber werd uitgesloten voor de fok. We besloten toen met Amber geen shows meer te bezoeken maar richtten ons op de opleidingen gedrag en gehoorzaamheid, behendigheid, zwemmen en flyball. Zij is zelfs in het bezit van het landelijk diploma GG3, de hoogst mogelijke bereikbare graad in Nederland.
En wat haar heupen betreft: Amber is zeer gespierd en dit grijs wordend oudje ruim 11 jaar doet de oefeningen GG3, als van ouds en racet over het behendigheidsparcours en flyballbaan als geen ander. En zwemmen vindt zij het heerlijkst.
Amber is zeer bijzonder gericht op kinderen. Dat zijn haar beste speelmaatjes.

Helaas hebben we een treurig bericht.

Op 1 april 2010, 4 maanden na Auke, hebben we onze grote vriendin en trouwe viervoeter Amber v.d. Raderlinde moeten laten inslapen.
Om 12.00 uur was er nog niets aan de hand en om 12.45 uur gingen opeens de benen onder haar uit. Ze kon niet meer staan en niet lopen. Ik heb geprobeerd haar te laten zitten of te liggen maar dat wilde ze niet. Toen ben ik bij haar op de grond gaan zitten en haar tegen me aan genomen. Na een tijdje stond ze weer overeind en liep gewoon verder. Ik heb Jo op zijn werk gebeld en vertelt wat er gebeurd was, met de afspraak, als er iets vreemds gebeurt bel ik je gelijk. De hele middag gebeurde er verder niets. Rond 16.30 uur begon ze weer opnieuw, nu spuugde ze heel dik slijm en plaste ze waar ze stond. Haar oogjes trilden en rolde alleen maar heen en weer. We kregen geen contact met haar, het was onbeschrijflijk. We hebben onze kinderen gebeld en verteld wat er gebeurde. Ze kwamen gelijk hun trouwe vriendin bij staan. Ze trok weer een beetje bij, maar wel maar een klein beetje. Dit duurde meer heel kort. Na gezamenlijk overleg hebben we de dierenarts gebeld en we konden om 19.00 uur komen. De dierenarts heeft haar onderzocht. Volgens hem had ze een hersenbloeding gehad. Hij zei: "Ik kan jullie medicijnen meegeven om de druk in het hoofd te verlagen. Maar ik denk dat ze het dan hooguit nog een dag of 3, 4 redt". Dat konden we ONZE AMBER niet aandoen was ons gezamenlijk besluit en hebben haar in laten slapen. We hebben haar mee naar huis genomen en in de tuin bij Auke begraven.

Amber we missen je verschrikkelijk, je was:
Onze AMBER onze eerste Entlebucher.
Onze trouwe vriendin.
Onze knuffelaar.
Onze vrolijke kindervriend.
Onze roedelleider.
Na bijna 14 jaar nog steeds onze knuffelkont.